Home / Cultura / Cine / Alberte Branco: «Ferrolterra precisa un punch, ten moitas posibilidades para o audiovisual»

Alberte Branco: «Ferrolterra precisa un punch, ten moitas posibilidades para o audiovisual»

Branco, no centro da imaxe, durante a recente rodaxe de «Malencolía» (foto: Mario Llorca vía Alberte Branco)

RAÚL SALGADO | Ferrol | Sábado 26 xuño 2021 | 00:00

Fenés de 1970, Alberte Branco, con «Bertitxi» como nome de guerra, vén de completar «dous anos bastante prolíficos». Gañador do Mestre Mateo á mellor dirección de fotografía pola aclamada «Ons», tamén estivo nesas mesmas tarefas nas recoñecidas «Nación», de Margarita Ledo, e «Arima», de Jaione Camborda.

En pleno esplendor dunha nova senda no cine galego, rematou hai uns días outra rodaxe con Alfonso Zarauza, a súa quinta película xuntos. É «Malencolía» e permite confirmar que son «case como un matrimonio moi ben levado», apunta. Nesta ocasión, un filme cunha «ollada completamente diferente; unha peli de xénero, de terror».

A gravación levouse a cabo nas localidades do Irixo e O Carballiño, «moi distante paisaxisticamente» do que puidemos ver en «Ons». O título xa aporta pistas: «Hai algo moi melancólico dentro da película, case todos os personaxes veñen de Berlín escapando de algo». Iso si, «son galegos», elixen instalarse «nunha casa dunha aldea e pasan cousas con moita melancolía».

Alberte Branco, nunha imaxe do seu Instagram obra de Mario Llorca

Por agora, non contamos máis. Branco afirma que non «estou afeito a facer xénero, sempre é unha responsabilidade moi importante». De feito, sostén que é «un xénero moi manido e sacar algo que interese aos espectadores parece complicado». Nesta ocasión, «un terror con parte de comedia, personaxes estraños» e incluso un «achegamento aos Coen».

Pode lembrar a «Fargo». Non hai aínda unha data para a estrea, «agora entra en montaxe e unha vez montada comezarán a traballar na distribución». Entre risas, di algo moi serio: estiveron traballando «a 37 graos no Carballiño cámara en man, que pesa o seu».

«Foron 3 semanas, é unha película de orzamento baixo; non permitía rodar máis tempo por unha cuestión económica, pero saíron cousas interesantes», remarca. Para «Bertitxi», o cine «é un oficio cheo dun conxunto de enerxías», as das «persoas que participan para sacar unha película adiante».

Imaxe de «Ons» (cedida)

Un oficio que compara «cun carpinteiro ou un zapateiro; cantos máis zapatos fas, máis solucións tes para o seguinte proxecto». Porque, lembra, «podes estudar nunha escola de cine e está moi ben, pero o cine é oficio».

Labor constante cunha parada no camiño, o recente Mestre Mateo, «un premio que agrada moito» por haber «moita xente querida que xestiona a Academia e socios». Ver recoñecido «o teu traballo pola xente do teu mundo sempre é moi agradecido».

Fala dun ámbito laboral no que non abondan as envexas: «Hai cantidade de compañeiros que tamén o fan moi ben, aprendes moito deles». Por se hai dúbidas, di que non «é un oficio doado, menos en Galicia; é máis difícil que se fas vida en Madrid ou Barcelona, nas grandes cidades focalízase máis polo sistema que temos armado».

Cartel de «Nación», de Margarita Ledo (cedida)

Nas capitais, tamén é certo, «hai máis competencia». «É un esforzo potente, pero unha aposta de vida tamén», engade. Son «Ons», «Nación» ou «Arima» títulos que Alberte Branco sitúa como «curiosos e impactantes; curtos, pero con moito peso e personalidade».

El procura «ver todos os filmes dos compañeiros que fan cine dende Galicia, intento sempre que podo ir aos festivais para ver eses filmes e gozalos en pantalla grande». Se non ten oportunidade, recorre a plataformas como Filmin, «as máis mediáticas xa sabe todo o mundo cales son».

Para «Bertitxi», eses colegas de sector «son amigos realmente, hai moi boa onda; ningún tipo de tensión entre nós a ver quen leva máis, axudámonos a seguir medrando». É dicir, se Lois Patiño, Jaione Camborda ou Óliver Laxe «levan un premio» nun «festival importante para nós é bo». Xa adquiren novas ideas cando poden «ver o seu cine e aprender del».

Rodaxe de «Arima», de Jaione Camborda (cedida)

Como fenés, reitera «o fermosa que é» a súa comarca, na que bota en «falta que nos dean ese punch para arriba; ten moitas posibilidades, tamén para o audiovisual».

«É unha terra tanto a nivel urbano como paisaxístico dun nivel espectacular», di quen rodou por última vez na bisbarra durante a posta en marcha de «Os fenómenos». Afirma que lle «encantaría un proxecto no que me dixeran que a secuencia un é en Doniños ou no barrio da Madalena». Que ese soño sexa realidade pronto.

Comentar

Su dirección de correo electrónico no será publicada.Los campos necesarios están marcados *

*

En Ferrol360 utilizamos cookies para que tengas la mejor experiencia de usuario. Si continúas navegando, estás dando tu consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies. Puedes pinchar el enlace para tener más información. ACEPTAR
Aviso de cookies